دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۴۳

نماز شام چو خورشید در غروب آید — ببندد این ره حس راه غیب بگشاید

به پیش درکند ارواح را فرشته خواب — به شیوه گله بانی که گله را پاید

به لامکان به سوی مرغزار روحانی — چه شهرها و چه روضاتشان که بنماید

هزار صورت و شخص عجب ببیند روح — چو خواب نقش جهان را از او فروساید

هماره گویی جان خود مقیم آن جا بود — نه یاد این کند و نی ملالش افزاید

ز بار و رخت که این جا بر آن همی‌لرزید — دلش چنان برهد که غمیش نگزاید