دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۴۴

به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید — حدیث عشق شکرریز جان فزا گوید

اگر ز رنگ رخ یار ما خبر دارد — ز لاله زار و ز نسرین و گل چرا گوید

ز راه غیرت گوید که تا بپوشاند — رها کند سر چشمه حدیث پا گوید

که پاره پاره به تدریج ذره که گردد — فنا شود که اگر تند و بر ولا گوید

کهی که ذره بود پیش او دو صد که قاف — دوان دوان شود آن دم که او بیا گوید

چو گوش کوه شنید آن بیای فرخ او — به سر بیاید و لبیک را دو تا گوید

به حق گلشن اقبال کاندر او مستی — چو گل خموش که تا بلبلت ثنا گوید