دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۴۷

مخسب شب که شبی صد هزار جان ارزد — که شب ببخشد آن بدر بدره بی‌حد

به آسمان جهان هر شبی فرود آید — برای هر متظلم سپاه فضل احد

خدای گفت قم اللیل و از گزاف نگفت — ز شب‌رویست فرو قد زهره و فرقد

ز دود شب پزی ای خام ز آتش موسی — مداد شب دهد آن خامه را ز علم مدد

بگیر لیلی شب را کنار ای مجنون — شبست خلوت توحید و روز شرک و عدد

شبست لیلی و روزست در پیش مجنون — که نور عقل سحر را به جعد خویش کشد

بدانک آب حیات اندرون تاریکیست — چه ماهیی که ره آب بسته‌ای بر خود

به دیبه سیه این کعبه را لباسی ساخت — که اوست پشت مطیعان و اوستشان مسند

درون کعبه شب یک نماز صد باشد — ز بهر خواب ندارد کسی چنین معبد

شکست جمله بتان را شب و بماند خدا — که نیست در کرم او را قرین و کفو احد

خمش که شعر کسادست و جهل از آن اکسد — چه زاهدی تو در این علم و در تو علم ازهد