دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۴۹

مرا وصال تو باید صبا چه سود کند — چو من زمین تو گشتم سما چه سود کند

ایا بتان شکرلب چو روی شه دیدم — مرا جمال و کمال شما چه سود کند

دلم نماند و گدازید چون شکر در آب — جمال ماه رخ دلربا چه سود کند

فلک ببست میان مرا ز فضل کمر — ولیک بی‌شه شهره قبا چه سود کند

هزار حیله کنم من دغا و شیوه عشق — چو شه حریف نباشد دغا چه سود کند

مرا بقا و فنا از برای خدمت اوست — مرا چو آن نبود این بقا چه سود کند

سقا و آب برای حرارت جگرست — جگر چو خون شد ای دل سقا چه سود کند

فلک به ناله شد از بس دعا و زاری من — چو بخت یار نباشد دعا چه سود کند

مگو چنین تو چه دانی بلا دریست نهان — خدای داند و بس کاین بلا چه سود کند

چو خونبهای تو ای دل هوای عشق ویست — مگو که کشته شدم خونبها چه سود کند

تو هان و هان به دل و دیده خاک این ره شو — چو خاک باشی باید علا چه سود کند

در آن فلک که شعاعات آفتاب دلست — هزار سایه و ظل هما چه سود کند

هما و سایه‌اش آن جا چو ظلمتی باشد — ز نور ظلمت غیر فنا چه سود کند

دلا تو چند زنی لاف از وفاداری — برو به بحر وفا این وفا چه سود کند

صفای باقی باید که بر رخت تابد — تو جندره زده گیر این صفا چه سود کند

چو کبر را بگذاری صفا ز حق یابی — بدانی آنگه کاین کبریا چه سود کند

برو به نزد خداوند شمس تبریزی — فقیر او شو جانا غنا چه سود کند