دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۵۰

سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود — ز عشقِ آن عدم آمد جهانِ جان به وجود

به هر کجا عدم آید وجود کم گردد — زهی عدم که چو آمد از او وجود فزود

به سال‌ها بربودم من از عدم هستی — عدم به یک نظر آن جمله را ز من بربود

رهد ز خویش و ز پیش و ز جان مرگ اندیش — رهد ز خوف و رجا و رهد ز باد و ز بود

کُهِ وجود چو کاهست پیش بادِ عدم — کدام کوه که او را عدم چو کَه نربود

وجود چیست و عدم چیست کاه و که چه بود — شه ای عبارت از در برون ز بام فرود