دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۵۲

ز شمس دین طرب نوبهار بازآید — نشاط بلبله و سبزه زار بازآید

کرانه کرد دلم از نبیذ و از ساقی — چو وصل او بگشاید کنار بازآید

کبوتر دل من در شکار باز پرید — خنک زمانی کو از شکار بازآید

بگردد این رخ زردم چو صد هزار نگار — ز طبل دعوت من گر نگار بازآید

چو ملک حسن به روی مهم قرار گرفت — بود که سوی دلم زو قرار بازآید

چو خارخار دلم می‌نشیند از هوسش — که گلشنش بر این خار خار بازآید

چو مهرها که شود محو نطع آن گوهر — دغای عشق چو خانه قمار بازآید

ز مستی‌اش چه گمان بردمی که بعد از می — ز هجر عربده کن آن خمار بازآید

از این خمار مرا نیست غم اگر روزی — به دستم آن قدح پرشرار بازآید

هزار چشمه حیوان چه در شمار آید — اگر از او لطف بی‌شمار بازآید

سؤال کردم رخ را که چند زر باشی — که جان من ز زری تو زار بازآید

مرا جواب چو زر داد من زرم دایم — مگر که سیمبر خوش عیار بازآید

بگفتمش چو بماندی تو زنده بی آن جان — چه عذر آری چون آن عذار بازآید

من آن ندانم دانم که آه از تبریز — کز آتشش ز دلم الحذار بازآید