دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۵۳

سپیده دم بدمید و سپیده می‌ساید — که ویس روز رخ خویش را بیاراید

غلام روز دلم کو به جای صد سالست — سپیده چهره دل را به کار می‌ناید

سپیدی رخ این دل سپیدها بخشد — که طاس چرخ حواشیش را نپیماید

سپیده را چو فروشست شب به آب سیاه — رخ عجوزه دنیا ببین چه را شاید

بده عجوزه زراق را هزار طلاق — دم عجوزه جوانیت را بفرساید

بران تو دیو ز خود پیش از آنک دیو شوی — وگر نه من خمشم عن قریب بنماید