دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۶۲

سحر این دل من ز سودا چه می‌شد — از آن برق رخسار و سیما چه می‌شد

از آن طلعت خوش و زان آب و آتش — ز فرق سر بنده تا پا چه می‌شد

خدایا تو دانی که بر ما چه آمد — خدایا تو دانی که ما را چه می‌شد

ز ریحان و گل‌ها که روید ز دل‌ها — سراسر همه دشت و صحرا چه می‌شد

ز خورشید پرسی که گردون چه سان بد — ز مه پرس باری که جوزا چه می‌شد

ز معشوق اعظم به هر جان خُرَّم — به پستی چه آمد به بالا چه می‌شد

تعالی تقدس چو بنمود خود را — مقدس دلی از تعالی چه می‌شد

چو می‌کرد بخشش نظر شمس تبریز — به بینا چه بخشید و بینا چه می‌شد