دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۶۳

دل من که باشد که تو را نباشد — تن من کی باشد که فنا نباشد

فلکش گرفتم چو مهش گرفتم — چه زنند هر دو چو ضیا نباشد

به درون جنت به میان نعمت — چه شکنجه باشد چو لقا نباشد

چو تو عذر خواهی گنه و جفا را — چه کند جفاها که وفا نباشد

چو خطا تو گیری به عتاب کردن — چه کند دل و جان که خطا نباشد

دو هزار دفتر چو به درس گویم — نه فسرده باشم چو صفا نباشد

سمنی نخندد شجری نرقصد — چمنی نبوید چو صبا نباشد

تو به فقر اگر چه که برهنه گردی — چه غمست مه را که قبا نباشد

چه عجب که جاهل ز دلست غافل — ملکی و شاهی همه را نباشد

همه مجرمان را کرمش بخواند — چو به توبه آیند و دغا نباشد

بگداز جان را مه آسمان را — به خدا که چیزی چو خدا نباشد

چه کنی سری را که فنا بکوبد — چه کنی زری را که تو را نباشد

همه روز گویی چو گلست یارم — چه کنی گلی را که بقا نباشد

مگریز ای جان ز بلای جانان — که تو خام مانی چو بلا نباشد

چه خوشست شب‌ها ز مهی که آن مه — همه روی باشد که قفا نباشد

چه خوشست شاهی که غلام او شد — چه خوشست یاری که جدا نباشد

تو خمش کن ای تن که دلم بگوید — که حدیث دل را من و ما نباشد