دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۶۶

دیده خون گشت و خون نمی‌خسبد — دل من از جنون نمی‌خسبد

مرغ و ماهی ز من شده خیره — کاین شب و روز چون نمی‌خسبد

پیش از این در عجب همی‌بودم — کآسمان نگون نمی‌خسبد

آسمان خود کنون ز من خیره است — که چرا این زبون نمی‌خسبد

عشق بر من فسون اعظم خواند — جان شنید آن فسون نمی‌خسبد

این یقینم شدست پیش از مرگ — کز بدن جان برون نمی‌خسبد

هین خمش کن به اصل راجع شو — دیده راجعون نمی‌خسبد