دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۶۷

رسم نو بین که شهریار نهاد — قبله مان سوی شهر یار نهاد

نقد عشاق را عیار نبود — او ز کان کرم عیار نهاد

گل صدبرگ برگ عیش بساخت — روی سوی بنفشه زار نهاد

هر که را چون بنفشه دید دوتا — کرد یکتا و در شمار نهاد

بی دلان را چو دل گرفت به بر — سرکشان را چو سر خمار نهاد

منتظر باش و چشم بر در دار — کو نظر را در انتظار نهاد

غم او را کنار گیر که غم — روی بر روی غمگسار نهاد

کس چه داند که گلشن رخ او — بر دل بی‌دلم چه خار نهاد

از دل بی‌دلم قرار مجوی — کاندر او درد بی‌قرار نهاد

آهوان صید چشم او گشتند — چونک رو جانب شکار نهاد

آن زره موی در کمان ز کمین — تیرهای زره گذار نهاد

خویشتن را چو در کنار گرفت — خلق را دور و برکنار نهاد

رحمتش آه عاشقان بشنید — آهشان را بس اعتبار نهاد

در عنایات خویششان بکشید — جرمشان را به جای کار نهاد

نور عشاق شمس تبریزی — نور در دیده شمس وار نهاد