دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۶۹

سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد — زعفران لاله را حکایت کرد

چون جدا گشت عاشق از معشوق — نیمه‌ای خنده بود و نیمی درد

سست پایی بمانده بر جایی — پاک می‌کرد از رخ مه گرد

دست می‌کوفت نیز می‌لافید — کاین چنین صنعتی کسی ناورد

صعوه پرشکسته‌ای دیدی — بیضه چرخ زیر پر پرورد

باز شد خنده خانه این جا — رو بجو یار خنده‌ای ای مرد

ناز تا کی کنند این زشتان — بازگونه همی‌رود این نرد

جفت و طاق از چه روی می‌بازند — چون ندانند جفت را از فرد

بهل این تا به یار خویش رویم — آنک رویش هزار لاله و ورد