دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۷۰

دیده‌ها شب فراز باید کرد — روز شد دیده باز باید کرد

ترک ما هر طرف که مرکب راند — آن طرف ترکتاز باید کرد

مطبخ جان به سوی بی‌سویی‌ست — پوز آن سو دراز باید کرد

چون چنین کان زر پدید آمد — خویش را جمله گاز باید کرد

جامهٔ عمر را ز آب حیات — چون خضِر خوش‌طراز باید کرد

چون غیور‌ست آن نبات حیات — زین شکر احتراز باید کرد

چون چنین نازنین به خانهٔ ماست — وقت نازست‌، ناز باید کرد

با گل و خار ساختن مردی‌ست — مرد را ساز ساز باید کرد

قبلهٔ روی او چو پیدا شد — کعبه‌ها را نماز باید کرد

سجده‌هایی که آن سری باشد — پیش آن سر فراز باید کرد

پیش آن عشق عاقبت محمود — خویشتن را ایاز باید کرد

چون حقیقت نهفته در خمشی‌ست — ترک گفت مجاز باید کرد