دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۷۳

صوفیان در دمی دو عید کنند — عنکبوتان مگس قدید کنند

شمع‌ها می‌زنند خورشیدند — تا که ظلمات را شهید کنند

باز هر ذره شد چو نفخه صور — تا شهید تو را سعید کنند

چرخ کهنه به گردشان گردد — تا کهنه‌هاش را جدید کنند

رغم آن حاسدان که می‌خواهند — تا قریب تو را بعید کنند

حاسدان را هم از حسد بخرند — همه را طالب و مرید کنند

کیمیای سعادت همه‌اند — در همه فعل خود بدید کنند

کیمیایی کنند همه افلاک — لیک در مدتی مدید کنند

وان هم از ماه غیب دزدیدند — که گهی پاک و گه پلید کنند

خنک آن دم که جمله اجزا را — بی ز ترکیب‌ها وحید کنند

بس کن این و سر تنور ببند — تا که نان‌هات را ثرید کنند