دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۷۵

آتش افکند در جهان جمشید — از پس چار پرده چون خورشید

خنک او را که شد برهنه ز بود — وای آن را که جست سایه بید

دل سپیدست و عشق را رو سرخ — زان سپیدی که نیست سرخ و سپید

عشق ایمن ولایتیست چنانک — ترس را نیست اندر او امید

هر حیاتی که یک دمش عمرست — چون برآید ز عشق شد جاوید

یک عروسیست بر فلک که مپرس — ور بپرسی بپرس از ناهید

زین عروسی خبر نداشت کسی — آمدند انبیا به رسم نوید

شمس تبریز خسرو عهدست — خسروان را هله به جان بخرید