دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۷۶

خسروانی که فتنه‌ای چینید — فتنه برخاست هیچ ننشینید

هم شما هم شما که زیبایید — هم شما هم شما که شیرینید

همچو عنبر حمایلیم همه — بر بر سیمتان که مشکینید

نشوم شاد اگر گمان دارم — که گهی شاد و گاه غمگینید

در صفای می نهان دیدیم — که شما چون کدوی رنگینید

شاهدان فنا شما جمله — با لب لعل و جان سنگینید

بل که بر اسب ذوق و شیرینی — تا ابد خوش نشسته در زینید

تبریزی شوید اگر در عشق — بنده شمس ملت و دینید