دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۷۸

زندگانی صدر عالی باد — ایزدش پاسبان و کالی باد

هر چه نسیه‌ست مقبلان را عیش — پیش او نقد وقت و حالی باد

مجلس گرم پرحلاوت او — از حریف فسرده خالی باد

جان‌ها واگشاده پر در غیب — بسته پیشش چو نقش قالی باد

بر یمین و یسار او دولت — هم جنوبی و هم شمالی باد

دو ولایت که جسم و جان خوانند — بر سر هر دو شاه و والی باد

بخت نقدست شمس تبریزی — او بَسَم غیر او مَآلی باد