دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۷۹

شاهدی بین که در زمانه بزاد — بت و بتخانه را به باد بداد

شاهدانی که در جهان سمرند — کس از ایشان دگر نیارد یاد

از رخ ماه او چو ابر گشود — هفت گردون ز همدگر بگشاد

همچو مهتاب شاخ شاخ آن نور — سوی هر روزنی درون افتاد

تابشش چون بتافت بیشترک — جان‌ها را بخورد از بنیاد

جان‌ها ذره ذره رقصان گشت — پیش خورشید جان‌ها دلشاد

همچو پرواز شمس تبریزی — جمله پران که هر چه بادا باد