دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۸۱

شعر من نان مصر را ماند — شب بر او بگذرد نتانی خورد

آن زمانش بخور که تازه بود — پیش از آنکه بر او نشیند گرد

گرمسیر ضمیر جای وی است — می‌بمیرد در این جهان از بَرْد

همچو ماهی دمی به خشک تپید — ساعتی دیگرش ببینی سرد

ور خوری بر خیال تازگی‌اش — بس خیالات نقش باید کرد

آنچ نوشی خیال تو باشد — نبود گفتن کهن ای مرد