دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۸۲

یوسف آخرزمان خرامان شد — شکر و شهد مصر ارزان شد

لعل عرشی تو چو رو بنمود — تن کی باشد که سنگ‌ها جان شد

تخته‌بند فراق تخت نشست — تاج بر سر که چیست خاقان شد

عشق مهمان بس شگرف آمد — خانه‌ها خرد بود ویران شد

پر و بال از جلال حق رویید — قفس و مرغ و بیضه پران شد

با‌دلان خیره گشته کاین دل کو‌؟ — بی‌دلان بی‌خبر که دل آن شد

پای می‌کوب و عیش از سر گیر — به سر من مگو که پایان شد

زر چو درباخت خواجه صراف — صرفه او برد زانکه در کان شد

شمس تبریز نردبانی ساخت — بام گردون برآ که آسان شد