دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۸۹

صبر با عشق بس نمی‌آید — عقل فریادرس نمی‌آید

بیخودی خوش ولایتیست ولی — زیر فرمان کس نمی‌آید

کاروان حیات می‌گذرد — هیچ بانگ جرس نمی‌آید

بوی گلشن به گل همی‌خواند — خود تو را این هوس نمی‌آید

زانک در باطن تو خوش نفسیست — از گزاف این نفس نمی‌آید

بی خدای لطیف شیرین کار — عسلی از مگس نمی‌آید

هر دمی تخم نیکوی می‌کار — تا نکاری عدس نمی‌آید

هیچ کردی به خیر اندیشه — که جزا از سپس نمی‌آید

بس کن ایرا که شمع این گفتار — جانب هر غلس نمی‌آید