دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۰

من بسازم ولیک کی شاید — زاغ با طوطیان شکر خاید

هر یکی را ولایتست جدا — کژ با راست راست کی آید

گرچه طوطی خود از شکر زندست — زاغ را می چمین خر باید

عشق در خویش بین کجا گنجد — ماده گرگ شیر نر زاید

بگریز از کسی که عاشق نیست — زان ز گرگین تو را گر افزاید

ور شوی کوفته به‌هاون عشق — دانک او سرمه ایت می‌ساید

رو بکن تو خراب خانه از آنک — شمس تبریز مست می‌آید