دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۱

عشق جانان مرا ز جان ببرید — جان به عشق اندرون ز خود برهید

زانک جان محدثست و عشق قدیم — هرگز این در وجود آن نرسید

عشق جانان چو سنگ مغناطیس — جان ما را به قرب خویش کشید

باز جان را ز خویشتن گم کرد — جان چو گم شد وجود خویش بدید

بعد از آن باز با خود آمد جان — دام عشق آمد و در او پیچید

شربتی دادش از حقیقت عشق — جمله اخلاص‌ها از او برمید

این نشان بدایت عشق است — هیچ کس در نهایتش نرسید