دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۲

خسروانی که فتنه‌ای چینید — فتنه برخاست هیچ ننشینید

هم شما هم شما که زیبایید — هم شما هم شما که شیرینید

همچو عنبر حمایلیم همه — بر بر سیمتان که مشکینید

لذتی هست با شما گفتن — هم شما داد جان مسکینید

نشوم شاد اگر گمان دارم — که گهی شاد و گاه غمگینید

بل که بر اسب ذوق و شیرینی — تا ابد خوش نشسته در زینید

شاهدان فانی و شما جمله — با لب لعل و جان سنگینید

در صفای می شهان دیدیم — که شما چون کدوی رنگینید

در بهشتی که هر زمان بکریست — مرد آیید اگر نه عنینید

تبریزی شوید اگر در عشق — بنده شمس ملت و دینید