دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۳

زان ازلی نور که پرورده‌اند — در تو زیادت نظری کرده‌اند

خوش بنگر در همه خورشیدوار — تا بگدازند که افسرده‌اند

سوی درختان نگر ای نوبهار — کز دی دیوانه بپژمرده‌اند

لب بگشا هیکل عیسی بخوان — کز دم دجال جفا مرده‌اند

بشکن امروز خمار همه — کز می تو چاشنیی برده‌اند

درده تریاق حیات ابد — کاین همگان زهر فنا خورده‌اند

همچو سحر پرده شب را بدر — کاین همه محجوب دو صد پرده‌اند

بس کن و خاموش مشو صدزبان — چونک یکی گوش نیاورده‌اند