دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۵

دیدن روی تو هم از بامداد — درد مرا بین که چه آرام داد

در دل عشاق چه آتش فکند — جانب اسرار چه پیغام داد

چون ز سر لطف مرا پیش خواند — جان مرا باده بی‌جام داد

صافی آن باده چو ارواح خورد — کاسه آلوده به اجسام داد

صافی آن باده ز ارواح جو — زانک به اجسام همین نام داد

در تبریزست تو را دام دل — رحمت پیوسته در آن دام داد