دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۶

گفت کسی خواجه سنایی بمرد — مرگ چنین خواجه نه کاریست خرد

کاه نبود او که به بادی پرید — آب نبود او که به سرما فسرد

شانه نبود او که به مویی شکست — دانه نبود او که زمینش فشرد

گنج زری بود در این خاکدان — کو دو جهان را بجوی می‌شمرد

قالب خاکی سوی خاکی فکند — جان خرد سوی سماوات برد

جان دوم را که ندانند خلق — مغلطه گوییم به جانان سپرد

صاف درآمیخت به دردی می — بر سر خم رفت جدا شد ز درد

در سفر افتند به هم ای عزیز — مرغزی و رازی و رومی و کرد

خانه خود بازرود هر یکی — اطلس کی باشد همتای برد

خامش کن چون نقط ایرا ملک — نام تو از دفتر گفتن سترد