دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۷

پیرهن یوسف و بو می‌رسد — در پی این هر دو خود او می‌رسد

بوی می لعل بشارت دهد — کز پی من جام و کدو می‌رسد

نفس اناالحق تو منصور گشت — نور حقش توی به تو می‌رسد

نیست زیان هیچ ز سنگ آب را — سنگ بلاها به سبو می‌رسد

آب حیاتست ورای ضمیر — جوی بکن کآب به جو می‌رسد

آب بزن بر حسد آتشین — باد در این خاک از او می‌رسد

عشق و خرد خانه درون جنگیند — عربده هر لحظه به کو می‌رسد

هر چه دهد عاشق از رخت و بخت — عاقبت آن جمله بدو می‌رسد

گرچه بسی برد ز شوهر عروس — او و جهازش نه به شو می‌رسد

مایده‌ای خواستی از آسمان — خیز ز خود دست بشو می‌رسد

مژده ده ای عشق که از شمس دین — از تبریز آیت نو می‌رسد