گلستان › باب ششم در ضعف و پیری › حکایت شمارهٔ ۵

جوانی چست لطیف خندان شیرین زبان در حلقه عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فرا هم. — روزگاری برآمد که اتفاق ملاقات نیوفتاد. بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزندان خاسته و بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمریده.

پرسیدمش: چگونه‌ای و چه حالت است؟ — گفت: تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم.

ما ذَا الصِّبیٰ و الشَّیبُ غَیَّرَ لِمَّتی — وَ کَفیٰ بِتَغییرِ الزَّمانِ نَذیراً

چون پیر شدی ز کودکی دست بدار — بازی و ظرافت به جوانان بگذار

طرب نوجوان ز پیر مجوی — که دگر ناید آب رفته به جوی

زرع را چون رسید وقت درو — نخرامد چنان که سبزه نو

دور جوانی بشد از دست من — آه و دریغ آن زمن دل فروز

قوت سرپنجه شیری گذشت — راضی ام اکنون به پنیری چو یوز

پیرزنی موی سیه کرده بود — گفتم ای مامک دیرینه روز

موی به تلبیس سیه کرده گیر — راست نخواهد شدن این پشت کوز