گلستان › باب دوم در اخلاق درویشان › حکایت شمارهٔ ۴۴

پیرمردی لطیف در بغداد — دخترک را به کفشدوزی داد

مردکِ سنگدل چنان بگزید — لبِ دختر، که خون از او بچکید

بامدادان پدر چنان دیدش — پیش داماد رفت و پرسیدش

کای فرومایه، این چه دندان است؟ — چند خایی لبش؟ نه اَنبان است !

به مِزاحت نگفتم این گفتار — هَزْل بگذار و جِدّ از او بردار:

خویِ بد در طبیعتی که نشست — ندهد جز به وقتِ مرگ از دست