غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۵

گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم — بر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم

بر بویِ کنارِ تو شدم غرق و امید است — از موجِ سرشکم که رسانَد به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلبِ جان — چون شمع همان دَم به دَمی جان بِسِپارَم

امروز مَکَش سر ز وفایِ من و اندیش — زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاهِ تو به دلداریِ عُشّاق — دادند قراری و بِبُردَند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آور — کان بویِ شفابخش بُوَد دفعِ خُمارم

گر قلبِ دلم را نَنَهد دوست عیاری — من نقدِ روان در دَمَش از دیده شمارم

دامن مَفِشان از منِ خاکی که پس از من — زین در نتواند که بَرَد باد غبارم

حافظ لبِ لَعلَش چو مرا جانِ عزیز است — عمری بُوَد آن لحظه که جان را به لب آرم