غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۰۴

می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این — بر در میکده می‌کن گذری بهتر از این

در حق من لبت این لطف که می‌فرماید — سخت خوب است ولیکن قَدَری بهتر از این

آن که فکرش گره از کار جهان بگْشاید — گو در این کار بفرما، نظری بهتر از این؟

ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق — برو ای خواجهٔ عاقل هنری بهتر از این؟!

دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم؟ — مادر دهر ندارد پسری بهتر از این

من چو گویم که قَدَح نوش و لب ساقی بوس — بشنو از من که نگوید دگری بهتر از این

کِلْکِ حافظ شکرین میوه نباتی‌ست، بچین — که در این باغ نبینی ثمری بهتر از این