غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۶

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه — که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقا — که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخصِ نزارم که غرقِ خونِ دل است — هلال را ز کنار افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلت — مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر — سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم — ز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زود — که حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»