غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۷

عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه — کارم به کام است، الحمدلله

ای بخت سرکش! تنگش به بَر کش — گه جام زرکش، گه لعل دل‌خواه

ما را به رندی، افسانه کردند — پیران جاهل، شیخان گمراه

از دست زاهد، کردیم توبه — وز فعل عابد، استغفرالله

جانا چه گویم شرح فراقت؟ — چشمی و صد نم، جانی و صد آه

کافر مبیناد، این غم که دیده‌ست — از قامتت سرو، از عارضت ماه

شوق لبت برد، از یاد حافظ — درس شبانه، ورد سحرگاه