غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۱

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟ — که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی

بگفتمی که «چه ارزد نسیم طرهٔ دوست؟» — گرم به هر سر مویی هزار جان بودی

برات خوش‌دلی ما چه کم شدی یا رب — گرش نشان امان از بد زمان بودی

گرَم زمانه سرافراز داشتی و عزیز — سریر عزتم آن خاک آستان بودی

ز پرده کاش برون آمدی چو قطرهٔ اشک — که بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی

اگر نه دایرهٔ عشق راه بربستی — چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی