غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۴

شهری‌ست پُر ظریفان وز هر طرف نگاری — یاران! صلای عشق است گر می‌کنید کاری

چشم فلک نبیند زین طُرفه‌تر جوانی — در دست کس نیفتد زین خوب‌تر نگاری

هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مُرَکَّب؟ — بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری

چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی؟ — کم غایت توقع بوسی‌ست یا کناری

مِی بی‌غش است دریاب، وقتی خوش است بشتاب — سال دگر که دارد امّید نوبهاری؟

در بوستان حریفان مانند لاله و گل — هر یک گرفته جامی بر یادِ رویِ یاری

چون این گره گشایم؟ وین راز چون نمایم؟ — دردی و سخت دردی، کاری و صعب کاری

هر تار موی حافظ در دست زلفِ شوخی — مشکل توان نشستن در این چنین دیاری