غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۵

تو را که هر چه مراد است در جهان داری — چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان — که حکم بر سر آزادگان روان داری

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت — میان مجمع خوبان کنی میان‌داری

بیاضِ رویِ تو را، نیست نقشِ دَرخور از آنک — سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

بنوش می که سبک‌روحی و لطیف مدام — علی الخصوص در آن دم که سر گران داری

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما — مکن هر آن چه توانی که جای آن داری

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست — به قصد جانِ منِ خسته در کمان داری

بکِش جفای رقیبان مدام و جور حسود — که سهل باشد اگر یارِ مهربان داری

به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم — برو که هر چه مراد است در جهان داری

چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ — چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری؟