غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۶

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری — به یادگار بمانی که بوی او داری

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست — توان به دست تو دادن گرش نکو داری

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت — جز این قدر که رقیبان تندخو داری

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد — که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد — خود از کدام خم است این که در سبو داری

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز — که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن — تو را رسد که غلامان ماه رو داری

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس — که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق — قدم برون نه اگر میل جست و جو داری