غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۷

بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری — که حق صحبت دیرینه داری

نصیحت گوش کن کاین در بسی به — از آن گوهر که در گنجینه داری

ولیکن کی نمایی رخ به رندان؟ — تو کز خورشید و مه آیینه داری

بدِ رندان مگو ای شیخ و هُش دار — که با حکم خدایی کینه داری

نمی‌ترسی ز آه آتشینم؟ — تو دانی خرقهٔ پشمینه داری؟

به فریاد خمار مفلسان رس — خدا را گر میِ دوشینه داری

ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظ — به قرآنی که اندر سینه داری