غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۸

ای که در کوی خرابات مقامی داری — جم وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که با زلف و رخِ یار گذاری شب و روز — فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرند — گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولی — بر کنار چمنش وه که چه دامی داری

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم — بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود — می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟ — تویی امروز در این شهر که نامی داری

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود — تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری