غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۵۱

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری — تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری

آن کس که اوفتاد خدایش گرفت دست — گو بر تو باد تا غم افتادگان خوری

در کوی عشق شوکت شاهی نمی‌خرند — اقرار بندگی کن و اظهار چاکری

ساقی به مژدگانی عیش از درم درآی — تا یک دم از دلم غم دنیا به در بری

در شاه‌راه جاه و بزرگی خطر بسی‌ست — آن به کز این گریوه سبک‌بار بگذری

سلطان و فکر لشکر و سودای تاج و گنج — درویش و امن خاطر و کنج قلندری

یک حرف صوفیانه بگویم اجازت است؟ — ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری

نیل مراد بر حسب فکر و همت است — از شاه نذر خیر و ز توفیق یاوری

حافظ غبار فقر و قناعت ز رخ مشوی — کاین خاک بهتر از عمل کیمیاگری