غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۵۳

ای که دایم به خویش مغروری — گر تو را عشق نیست معذوری

گِرد دیوانگانِ عشق مگرد — که به عقلِ عقیله مشهوری

مستیِ عشق نیست در سرِ تو — رو که تو مستِ آبِ انگوری

روی زرد است و آه دردآلود — عاشقان را دوایِ رنجوری

بگذر از نام و ننگ خود حافظ — ساغر مِی‌ طلب که مخموری