غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۵

خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است — ز کارستانِ او یک شمه این است

جمالت مُعجِزِ حُسن است لیکن — حدیثِ غمزه‌ات سحرِ مبین است

ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان برد؟ — که دایم با کمان اندر کمین است

بر آن چشمِ سیه صد آفرین باد — که در عاشق کُشی سِحرآفرین است

عجب عِلمیست عِلم هیئت عشق — که چرخِ هشتمش، هفتم زمین است

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟ — حسابش با کرام الکاتبین است

مشو حافظ ز کیدِ زلفش ایمن — که دل برد و کنون در بندِ دین است