الهی نامه › بخش نهم › (۱۱) حکایت ابوعلی فارمدی

چنین کرد آن قوی جان نکو عقل — ز خواجه بوعلی فارمد نقل

که مردی را خدا فردا بمحشر — دهد نامه که هین بر خوان و بنگر

چو مرد آن نامه بیند یک دو ساعت — درو نه معصیت بیند نه طاعت

زبان بگشاید و گوید الهی — نوشته نیست در نامه چه خواهی

خطاب آید که من عشّاقِ خود را — بنامه در نیارم نیک و بد را

بدو نیک تو کم انگاشت جبّار — بهشت و دوزخی تو هم کم انگار

چو برخیزد بهانه از میانه — تو ما را ما ترا تا جاودانه

وگر اینت نمی‌باید چه پیچی — همه ما و همه ما پس تو هیچی

وگر وحشی صفت در پیش آئی — دهندت نامه تا با خویش آئی

چو ما را تابِ برگ گل نباشد — بهر جزوی حیات کل نباشد

چو باشد پیشوا امیِّ مطلق — نخواهد نامه بر خواندن زنا حق

که چون از نامه گفتی و شنودی — شوی گستاخ از معنی بزودی