الهی نامه › بخش یازدهم › (۴) حکایت حسن و حسین رضی الله عنهما

حسن می‌شد حسینش بود همبر — بجیحون چون رسیدند آن دو سرور

حسن چون بنگریست او را نمی‌یافت — گهی از پس گهی از پیش بشتافت

بآخر زان سوی جیحونش می‌دید — مقام از خویشتن افزونش می‌دید

بدو گفت ای حبیب و مرد درگاه — ز من آموختی آخر تو این راه

چنین برآب چون بشتافتی تو — بچه چیز این کرامت یافتی تو

حسینش گفت ای استاد مطلق — بدان این یافتم من در ره حق

که دل کردن سفیدم بود پیشه — ترا کاغذ سیه کردن همیشه

اگر دل را بگردانی چو مردان — شود خورشید عشقت چرخ گردان

دلی فارغ ز تشبیه وز تعطیل — مبرّا از همه تبدیل و تمثیل

زمانی کُل شده در قدسِ پاکی — زمانی آمده در قید خاکی

گهی با خود گهی بیخود دو حالش — که تا هم زین بود هم زان کالش