الهی نامه › بخش سیزدهم › (۷) موعظه

چنین گفته‌ست آن دانندهٔ پاک — که هر کو در مُقامر خانهٔ خاک

چنان در پاک بازی سر بر افراخت — که هرچش بود با یک دیده در باخت

گرفته توبه کرد و نیز نشکست — نه بر بیهوده چشمی داد از دست

بتوبه گرچه در پیش صف آید — ولی چشم شده کی با کف آید

عزیزا هر دمی کز دل برآری — که آن بی ذکر حق ضایع گذاری

چو چشمی دان که در می‌بازی آن را — تدارک کی توان کرد این زیان را

مده ازدست چیزی را که از عز — نیاید نیز با دست تو هرگز