الهی نامه › بخش اول › (۱) حکایت زن صالحه که شوهرش به سفر رفته بود (6/6)

کنون هر لحظه صد منّت خدا را — که این دیدار روزی کرد ما را

به سجده اوفتاد آن مرد در خاک — زبان بگشاد کای دارندهٔ پاک

چگونه شکر تو گوید زبانم — که نیست آن حد دل یا حد جانم

برفت و خواند همراهان خود را — بگفت آن قصه و آن نیک و بد را

علی الجمله خروشی و فغانی — برامد تا فلک از هر زبانی

غلام و آن برادر وان جوان نیز — خجل گشتند اما شادمان نیز

چو اوّل آن زن ایشان را خجل کرد — به آخر مال شان داد و بحل کرد

چو گردانید شوی خویش را شاه — به اعرابی وزارت داد آنگاه

چو بنهاد آن اساس بر سعادت — هم آنجا گشت مشغول عبادت