الهی نامه › بخش دوم › المقالة الثانیة

پسر گفتش گر این شهوت نباشد — میان شوی و زن خلوة نباشد

نباشد خلق عالم را دوامی — نماند در همه گیتی نظامی

اگر این حکمت و ترکیب نبود — بساط ملک را ترتیب نبود

یکی باید هزار و یک تن آراست — که تا یک لقمه بنهی در دهان راست

بحکمت کارفرمایان این راه — ز ماهی کار می‌رانند تا ماه

زمین از کف فلک تابد ز دودی — که گر چیزی نبایستی نبودی

اگر شهوة نبودی در میانه — نه تو بودی و نه من در زمانه

تو شهوة می براندازی ز مردان — دلم را سر این معلوم گردان