الهی نامه › بخش چهاردهم › (۵) حکایت پیرزن با شیخ و نصیحت او

نشسته بود روزی پیرِ اصحاب — ز پنداری و شهرة پیشِ محراب

درآمد از در مسجد یکی زال — ولی همچون الف با قدِّ چون دال

بدو گفتا که در عین هلاکی — پلیدی می‌کنی دعویِ پاکی

بدین شیخی شدی مغرور اصحاب — برون آی ای جُنُب از پیشِ محراب

بسوز از عشق خود را ای گرامی — وگر نه زاهدی باشی ز خامی

ز زاهد پختگی جستن حرامست — که زاهد همچو خشت پخته خامست

ز سوز و اشک عاشق همچو شمعست — ازان دراشک و سوز خویش جمعست

ازان باشد همه شب اشک و سوزش — که خواهد بود کُشتن نیز روزش

چو اشک و سوز و کُشتن شد تمامش — برآید کُشتهٔ معشوق نامش

شود در پرده هم دم هم نفس را — نماند کار با او هیچ کس را