الهی نامه › بخش چهاردهم › (۲۳) حکایت مجنون

یکی پرسید از مجنون که چونی — که بس بیچارهٔ و بس زبونی

چنین گفت او که هستم من خری پیر — بدن سوراخ از بار گلوگیر

تنم گرچه نزار و ناتوانست — همه روزی همه بارش گرانست

وگر آسایشی را بعدِ صد غم — ز پشتش جامه برگیرند یک دم

هزاران خرمگس آید گزنده — همه در ریشِ او نیش اوفکنده

که گویم کاش این بیچاره هرگز — ندیدی از چنین آسایشی عز

اگر باشی تو کار افتادهٔ راه — چنین کارت بسی افتد باِکراه

چو کار افتادگی نبود بغایت — ترا بس خنده آید زین حکایت

چو مشغولی بناز و کامرانی — تو کار افتادگی را می‌ندانی

کسی باید مرا افتاده در کار — بروزی ماتم خود کرده صد بار

بحق زنده شده وز خویش مرده — نه از پس ماندگان کز پیش مرده

تو تا عاشق نگردی نیک جانباز — نیابی سرِّ کار افتادگان باز

کسی کو در میان ناز ماندست — ز جان بازانِ عاشق باز ماندست